Czy kobieta idealna istnieje, czyli jak wyluzować z byciem perfekcyjną
Temat „kobiety idealnej” wraca jak bumerang – trochę jak nowa moda na mikrobagi: wszyscy o tym gadają, nikt tak naprawdę nie wie, po co to komu. Co ciekawe, im więcej mówi się o samorealizacji, akceptacji siebie i luzie, tym mocniej gdzieś z tyłu głowy dudni nam ten cichy głosik: „a może jednak powinnam trochę bardziej się postarać?”. No więc dziś rozkładamy ten mit na czynniki pierwsze, popijając zimną kawę (bo wiadomo, że ciepłą piją tylko bohaterki z filmów).
Skąd w ogóle wzięła się „kobieta idealna”?
Nie ma co ukrywać – przez wieki kobiety miały dokładnie rozpisaną rolę w społeczeństwie. Najpierw idealna była ta, co rodziła dzieci jak z fabryki, potem ta, co wspierała męża i piekła ciasta bez lukru (bo cukier drogi), aż wreszcie przyszły lata 50. – perfekcyjne panie domu w sukienkach i uśmiechach, które nie miały prawa opaść. Fast forward do XXI wieku: teraz idealna kobieta to multitaskingowa bogini – pracuje, dba o siebie, ma pasję, tatuaże z przesłaniem i najlepiej, żeby jeszcze gotowała bez glutenu.
Nie ma się co dziwić, że głowy nam od tego pękają. Bo kiedy próbujesz być wszystkim na raz – menedżerką, partnerką, przyjaciółką, artystką i guru od self-care – zaczynasz czuć, że coś tu nie gra. I masz rację.
Perfekcja – czyli największa ściema ever
Perfekcja to taka ładna, błyszcząca etykietka, którą wklejamy na swoje zmęczone czoło, żeby wyglądać lepiej w oczach świata. Tylko że świat i tak zawsze znajdzie coś do poprawy. Zbyt ambitna? – „nieszczęśliwa w miłości”. Zbyt spokojna? – „brak celu”. Za dużo tatuaży? – „buntowniczka bez przyszłości”. Za mało? – „czyli udajesz alternatywną, ale nie masz odwagi”.
Nie da się wygrać z tym systemem oczekiwań. A jednak my wciąż próbujemy. Sama złapałam się ostatnio na tym, że robię listę „rzeczy do ogarnięcia”, jakbym miała zdawać egzamin z życia. Po czym spojrzałam na siebie w lustrze i pomyślałam: hej, a może już jestem wystarczająco dobra – nawet bez tego, co zostało zrobione?
Mała dygresja tatuowana
Kiedyś jedna dziewczyna w studiu, w którym się tatuuję, przyszła z pomysłem napisu „Perfectly Imperfect”. Powiedziała, że to jej przypomnienie, żeby nie ścigać ideału. Widziałam, jak patrzyła na ten tatuaż po skończeniu – z ulgą, trochę ze wzruszeniem. Może to właśnie jest ten moment, kiedy „idealna kobieta” naprawdę istnieje: wtedy, gdy akceptuje swoje nieidealności.
Kto właściwie ustala, co jest „idealne”?
Kiedy pytam znajome kobiety, jak wygląda ich wizja ideału, odpowiedzi są różne. Jedna marzy o karierze, druga o spokojnym domu, trzecia o podróżach i wolności. I w każdej z tych wersji jest autentyczność. Problem zaczyna się wtedy, gdy zamiast słuchać siebie, zaczynamy słuchać algorytmów, które nam podsuwają „standardy” kobiecości – od fit sylwetek po minimalistyczne wnętrza.
- Media społecznościowe – czyli nasza codzienna wystawa porównań.
- Kultura sukcesu – jeśli nie masz miliona projektów, to znaczy, że marnujesz czas.
- Tradycja – która ciągle chce nam mówić, „jak kobieta powinna się zachowywać”.
W efekcie powstaje coś w rodzaju duchowego multitaskingu: mamy robić wszystko, ale spokojnie, z wdziękiem i – oczywiście – w pięknych ubraniach. Brzmi śmiesznie? No właśnie. Ale jednak tak często tym żyjemy.
Jak porzucić ten wyścig do doskonałości?
Nie ma magicznego sposobu, ale są drobne rzeczy, które naprawdę pomagają. Oto kilka patentów z mojego (nieidealnego) życia:
- Przestań porównywać – serio. Każda z nas klei swoje życie z innych kawałków.
- Znajdź swoje „dlaczego” – robisz coś, bo chcesz, czy bo powinnaś?
- Bądź dla siebie dobra – nie tylko wtedy, gdy wszystko idzie gładko.
- Celebruj chaos – czasem właśnie w nim rodzi się najwięcej piękna.
I niech to nie brzmi jak banały z poradnika motywacyjnego. Chodzi o to, by naprawdę w to uwierzyć. Powoli, po swojemu. Bo prawda jest taka, że żadna kobieta, która zna swoją wartość, nie potrzebuje etykiety „idealna”. Wystarczy, że jest sobą – zaangażowaną, zdeterminowaną, a czasem po prostu zmęczoną i z rozwichrzonym włosem.
Idealnie nieidealne codzienności
Uwielbiam momenty, gdy coś nie idzie zgodnie z planem. Nowy tatuaż się trochę rozlał? – historia do opowiedzenia. Przypaliłaś makaron? – znów pizza na kolację. Takie drobiazgi uczą dystansu, a dystans to w sumie najlepszy makijaż, jaki możemy założyć.
W końcu woli mieć tatuaż, który przypomina, kim jestem, niż lustro, które przypomina, kim powinnam być.
Podsumowując: „kobieta idealna” to fikcja z filtrem
Nie ma jednego wzorca, bo każda z nas ma inną historię, ciało, ambicje i rytm. Być może właśnie dlatego świat jest ciekawszy – bo nie ma jednej instrukcji obsługi kobiecości. Więc jeśli dziś czujesz się trochę pogubiona, pamiętaj: nawet jeśli nie jesteś „idealna”, i tak jesteś wystarczająca. A może nawet dzięki temu – idealnie po swojemu.
Najczęściej zadawane pytania
Czy naprawdę nie istnieje coś takiego jak kobieta idealna?
Nie, bo „idealna” oznaczałaby doskonałość według jednego wzorca, a każda kobieta ma inny pomysł na siebie i życie.
Dlaczego ciągle próbujemy być perfekcyjne?
Bo jesteśmy bombardowane obrazami „ideału” z mediów i kultury. Łatwo uwierzyć, że musimy dorównać temu, co widzimy, choć to w większości fikcja.
Jak przestać się porównywać z innymi kobietami?
Świadomie. Ograniczyć scrollowanie, skupić się na swoich celach i przypominać sobie, że każdy pokazuje w sieci tylko najlepsze momenty.
Czy tatuaże mogą być formą akceptacji siebie?
Zdecydowanie! Dla wielu kobiet to sposób na wyrażenie swojej historii, siły albo przełamanie presji dopasowania się.
Dlaczego perfekcjonizm jest tak groźny?
Bo odbiera nam luz, radość i kreatywność. Zamiast żyć, zaczynamy testować siebie jak projekt.
Co pomaga odzyskać równowagę?
Dystans, poczucie humoru i świadomość, że nie trzeba być wszystkim na raz. Małe kroki, nie cudowne metamorfozy.
Jak zaakceptować swoje „niedoskonałości”?
Przestać traktować je jako wady, a raczej jako część tożsamości. Czasem to, co miało być błędem, staje się atutem.
Czy tatuaże mogą być metaforą akceptacji siebie?
Tak! To trochę jak zapisanie na skórze historii, że jesteśmy wystarczające – takie, jakie jesteśmy.
Jak rozpoznać, że mam syndrom „kobiety idealnej”?
Jeśli czujesz, że musisz zawsze być produktywna, wyglądać świetnie i mieć kontrolę nad wszystkim – to może być ten moment, by trochę odpuścić.
Czy bycie „wystarczającą” to rezygnacja z ambicji?
Nie. To tylko nowa wersja ambicji – taka, która nie wypala i nie wymaga, żebyś codziennie stawała się kimś innym. Bo jesteś okej – już dziś.